Φλώρινα

Η Φλώρινα άρχισε να γνωρίζει σημαντική πολιτιστική άνθηση στα τέλη του 19ου αιώνα, ιδιαίτερα μετά τη σιδηροδρομική σύνδεσή της με τη Θεσσαλονίκη. Η περίοδος αυτή άφησε έντονο το αποτύπωμά της στην αρχιτεκτονική της πόλης, με εντυπωσιακά κτήρια των αρχών του 20ού αιώνα να κοσμούν το ιστορικό της κέντρο. Η γνωριμία με την πόλη μπορεί να ξεκινήσει από το Αρχαιολογικό Μουσείο Φλώρινας, το οποίο βρίσκεται κοντά στον Σιδηροδρομικό Σταθμό. Σε παλαιό κτήριο του σταθμού φιλοξενείται η Πινακοθήκη της πόλης, όπου παρουσιάζονται έργα σημαντικών καλλιτεχνών της περιοχής. Από την οδό Ιωάννου Άρτη ξεδιπλώνεται ο Σακουλέβας, το ποτάμι που διασχίζει τη Φλώρινα και χαρίζει ιδιαίτερη ατμόσφαιρα στην πόλη.

Κατά μήκος της αριστερής όχθης συναντά κανείς αξιόλογα κτίσματα, όπως το 2ο Δημοτικό Σχολείο, την οικία του Τέγου Σαπουντζή — πρώτου Δημάρχου της πόλης μετά το 1912 — καθώς και εργαστήρια ντόπιων ζωγράφων. Στην ίδια διαδρομή βρίσκονται το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας και το σπίτι του Βογιατζή, όπου γυρίστηκαν σκηνές από την ταινία Ο Μελισσοκόμος. Στην απέναντι πλευρά δεσπόζει ακόμη το αρχοντικό του «Πέιου», ένα από τα παλαιότερα παραδοσιακά σπίτια της Φλώρινας.

Η περιήγηση συνεχίζεται στην Πλατεία Δικαιοσύνης, όπου ξεχωρίζουν τα καλοδιατηρημένα δημόσια κτήρια, οι παλιές φυλακές και το ιστορικό οθωμανικό χαμάμ. Ο πεζόδρομος της οδού Μελά αποτελεί ιδανικό σημείο για στάση, προσφέροντας επιλογές για καφέ και τοπικές γεύσεις.

Η Φλώρινα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Θόδωρος Αγγελόπουλος και σκηνικό πολλών κινηματογραφικών του έργων, διατηρεί μέχρι σήμερα έντονη καλλιτεχνική και εικαστική ταυτότητα.